Lech Cergowski

Lech Stefan Cergowski, właściwie Szczurek-Cergowski, urodził się 30 listopada 1923 roku w Toruniu. Był polskim dziennikarzem sportowym, żołnierzem Armii Krajowej i uczestnikiem powstania warszawskiego. Od 1941 roku należał do AK. W powstaniu walczył jako celowniczy ciężkiego karabinu maszynowego w kompanii B-1 pułku „Baszta”; 14 września 1944 roku został ciężko ranny. Otrzymał Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami oraz Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari. We wrześniu 1950 roku został aresztowany pod sfingowanym zarzutem szpiegostwa i skazany na 12 lat więzienia. Zwolniono go w marcu 1956 roku.

Dziennikarzem sportowym został pod wpływem Kazimierza Gryżewskiego. Pracował w „Wieczorze Warszawy” i „Rzeczpospolitej”, a od 1949 roku, z przerwą na aresztowanie i więzienie, w „Przeglądzie Sportowym”. Pełnił tam m.in. funkcje kierownika działu publicystycznego, sekretarza redakcji i zastępcy redaktora naczelnego. Zajmował się szermierką i kolarstwem, był także sędzią szermierczym. Relacjonował sukcesy polskich kolarzy w latach 70. W 1981 roku otrzymał Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski. Zmarł 25 grudnia 1986 roku w Warszawie i spoczywa na cmentarzu Powązkowskim. Od 1987 roku odbywa się poświęcony mu kolarski Memoriał Lecha Cergowskiego.

Na podstawie artykułu „Lech Cergowski” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.