Józef Nowacki

Józef Czesław Nowacki, znany także jako Franciszek Stabrowski i Józef Czesław Szeląg, urodził się 9 lutego 1921 roku w Toruniu, a zmarł w 2005 roku w Warszawie. Był lekarzem i kapitanem łączności Armii Andersa, Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie oraz Armii Krajowej. Należał do cichociemnych. W 1939 roku został aresztowany przez wojska radzieckie podczas próby przekroczenia granicy polsko-węgierskiej i zesłany do łagru. Po przeszkoleniu w Wielkiej Brytanii zrzucono go do okupowanej Polski we wrześniu 1943 roku. Służył w łączności Komendy Głównej AK, a następnie w strukturach Okręgu Łódź i Podokręgu Piotrków.

Po wojnie ujawnił się w Pabianicach. Współpracował z Urzędem Bezpieczeństwa, a w 1961 roku wstąpił do PZPR. Pracował w laboratorium analiz lekarskich i w placówkach zajmujących się chorobami zawodowymi. W 1953 roku uzyskał dyplom lekarza w Akademii Medycznej w Poznaniu. Był lekarzem przemysłowym, dyrektorem przychodni i ekspertem Międzynarodowej Organizacji Pracy, między innymi w Ghanie, Nigerii, Iranie i Kenii. Otrzymał Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari, Krzyż Oficerski i Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski oraz Złoty Krzyż Zasługi.

Na podstawie artykułu „Józef Nowacki (lekarz)” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.