Jan Antoni Langenhahn

Jan Antoni Langenhahn, występujący także jako Johann Anton Langenhahn lub Langenhan, był rzeźbiarzem toruńskim. Urodził się w grudniu 1737 roku w Toruniu, jako syn rzeźbiarza Jana Antoniego. Od 1751 roku uczył się rzemiosła w warsztacie ojca, a w 1755 został czeladnikiem i wyruszył w wędrówkę zawodową, zdobywając praktykę głównie w Gdańsku. Po śmierci ojca wrócił do Torunia. W 1758 przedstawił świadectwo praktyki, zdał egzamin mistrzowski i został wpisany do toruńskiego cechu. Wkrótce ożenił się z Anną Elizą Schulz.

Nie wiadomo, czy wykonywał samodzielne rzeźby. Przypisuje mu się ornamenty z 1759 roku na ambonie, prospekcie organowym i bocznych emporach w kościele staromiejskim; możliwe, że stworzył także figurki króla Dawida i aniołów. Znał język polski, dlatego od 1780 roku pełnił funkcje polskiego kantora i dzwonnika w kościele św. Trójcy na toruńskim Nowym Mieście. Od 1793 roku uczył rysunku w toruńskim gimnazjum. Zmarł w Toruniu w 1795 roku.

Na podstawie artykułu „Jan Antoni Langenhahn (młodszy)” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.