Hermann von Balk

Hermann von Balk, urodzony w Dolnej Saksonii, był prezbiterem i biskupem oraz członkiem zakonu krzyżackiego. Prawdopodobnie dołączył do zakonu w Akce w 1189 roku, podczas III krucjaty. Wielki mistrz Hermann von Salza mianował go mistrzem krajowym Prus. W 1230 roku Balk przybył nad Wisłę z niewielką grupą zakonników i zaangażował się w podbój ziem pruskich. Założył osadę, z której rozwinął się Toruń, i stąd kierował walką z plemionami pruskimi.

28 grudnia 1233 roku wydał przywileje lokacyjne dla Torunia i Chełmna, ustanawiające prawo chełmińskie. W 1236 roku nadał rycerzowi Dytrykowi de Depenauer ziemię na północ od Kwidzyna. Rok później zapoczątkował budowę Elbląga, a następnie został mistrzem krajowym zakonu kawalerów mieczowych. Doprowadził do zjednoczenia obu zakonów rycerskich, prowadził też rokowania z królem Danii Waldemarem II w sprawie podziału Estonii. Zrezygnował z godności i osiadł w Würzburgu, gdzie zmarł 5 marca 1239 roku.

Na podstawie artykułu „Hermann von Balk” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.