Sto lat pani Bernardyny. Życie jak scenariusz filmowy

Nasze regionu, który jest w stanie zaskoczyć skutecznymi biografiami, ale historia pani Bernardyny Fischer autentycznie zapiera dech w piersiach. Jubilatka, która przez zwykłe życie była związana z Toruniem, a obecnie mieszka u syna w gminie Zławieś Wielka, zakończona właśnie sto lat. Z tej wyjątkowej okazji odwiedzili ją samorządu, wręczając listę gratulacyjną oraz pamiątkowy medal Unitas Durat. Jak wygląda dostęp z kronika dołączonego w ramach projektu „Rówieśnicy Niepodległej”, do uroczego spotkania, które stało się przywołania wspomnień o losach, które bez trudu istniejącego służyło za kanwę hollywoodzkiego dramatu historycznego.

Pani Bernardyna urodziła się w 1926 roku w nowej rodzinie. Przyszło jej dorastać w cieniach wielkich i dramatycznych wydarzeń dwudziestego wieku. Już opowieści z młodego jej ojca, Stanisława Trokowskiego, brzmią niesamowicie – jako młody człowiek został na zesłany na Syberię, skąd po dwóch latach ucieczki i pieszo do ojczyzny. Te traumatyczne zdarzenia zapadły na całe jego późniejsze życie, przez co często powraca do nich pamięcią. Jednak prawdziwa próba przetrwania dla całej rodziny nadeszła wraz z wybuchem II wojny domowej.

W czasie okupacji młodej Bernardyny nie pozostała bierna. Może być w zwykłym szkoleniu księgowym w Toruniu, zaangażowanym w niebezpieczną działalność konspiracyjną. Z jej związku wynika, że ​​tuż przed wybuchem Powstania Warszawskiego, który jest bezpośrednio udziałowy w przenoszeniu broni transportowej, która była potajemnie kierowana do walczącej stolicy.

W tym samym czasie dramatyczne chwile przeżywał jej brat, Rajmund. Został przymusowo wcielony do Wehrmachtu i wysłany na front w Afryce. Podczas jednego z transportów przypisanego się do włoskiej partyzantki – zaryzykował życie, zdezerterował i zdołał przedostać się do włoskiej partyzantki. Tam walczy z okupantowi do końca wojny, a przy okazji poznał twoją przyszłą ucieczkę, która w podziemiu pełniła funkcje łączniczki. Co ciekawe, drugi z braci jubilatki, Stanisław, również zapisał się w historii regionu, pełniąc po latach odpowiedzi na pytania wojewody toruńskiego.

Pod lupą komunistycznej bezpieki

Po wojnie pani Bernardyna została podjęta jako główna księgowa w Inspektoracie Ziemskim, jednak po narodzinach pierwszego syna zdecydowano się na pojawienie się domowego ognisku. W 1953 roku wyszedł za mąż za Henryka Fischera, cenionego prawnika. Małżeństwo doczekało się dwóch synów – Adama i Witolda. Spokój rodzinny został przerwany przez brutalną rzeczywistość PRL-u. Pan Henryk aktywnie angażował się w działalność operacyjną, prawidłowo współpracując m.in. z Janem Olszewskim, późniejsza premiera wolnego języka polskiego.

Z tego powodu cała rodzina znalazła się pod ścisłą obserwacją Służby Bezpieczeństwa. Tuż przed wprowadzeniem stanu wojennego męża pani Bernardyny przedwcześnie w okresie zaledwie 53 lat. Dla kobiety był to potworny cios, potęgowany przez nieustanne zagrożenia, rewizje i inwigilację ze strony komunistycznego aparatu represji. Mimo groźby o synów i przewidzianej presji psychicznej, jubilatka określona jest niezłomną siłą charakteru, wyrzuconą przed pojawieniem się nie.

Dziś pani Bernardyna Fischer cieszy się zasłużonym spokojem, otoczona miłością dzieci, trzech wnuczek oraz sześciorga prawnucząt. pomimo tak dostojnego wieku, żywotne ryzyko wystąpienia publicznego i uwagi śledzone przez polską scenę. Jej bliscy, że przekazywana jest przez nią przekazywana życiowa i wierność wartościom dla nich najcenniejszym drogowskazem.

Warto, że samorząd terytorialny regularnie honoruje swoich mieszkańców – do tej pory pamiątkowy medal wysłany już ponad 565 osób, w tym m.in. bliźniaczki z gminy Lubraniec czy bohaterska bohaterka Urszula Tauer. Lokalne władze stale korzystają z pomocy technicznej stulatków, poprzez możliwość uwiecznienia ich wyjątkowych historii i uzyskania pomocy za pomocą naszej tożsamości.